Polscy bezdomni na Wyspach to nie ofiary drapieżnego kapitalizmu, ale własnego lenistwa i nałogów.

Kloszard zawodowy>>

Wolą być bezdomnymi>>

Niedzielne popołudnie. Okolica Fulham. Na posterunku lokalnej stacji pożarnej małe zamieszanie. Kilka osób kręci się nerwowo wokół stoisk z kanapkami i wodą mineralną. Obok leżą całe kartony wypełnione po brzegi ubraniami. Przez trzy godziny grupa blisko dziesięciu osób ze wstrzymanym tchem wypatrywała tłumów bezdomnych Polaków - podobno to właśnie w tych okolicach koczują ich setki. W ciągu całej akcji na Fulham Fire Brigade zjawił się jednak tylko jeden bezdomny.

Jeden na wielu

Ostatecznie w ciągu całego dnia pojawił się… jeden! W miejscu, gdzie Polacy mają stanowić „80% wszystkich bezdomnych”. To był młody chłopak. Przyszedł wyraźnie zawstydzony, szedł wolnym krokiem. Miał zwieszoną głowę, zupełnie jakby miał nadzieję, że zaraz zapadnie się pod ziemię. Ponieważ był jedyną bezdomną osobą, która zjawiła się tego dnia na stacji pożarnej Fulham, od razu otoczył go tłum. Czy nie chce kanapek? Wody? Ubrań?

- To był porządny chłopak. Od razu widać, że nie wylądował na ulicy z własnej woli czy przez alkohol, tylko przez jakieś tragiczne zrządzenie losu – mówi Aleksandra Kusta, jedna z organizatorek akcji. - Nie wiem, dlaczego nie zjawiło się więcej osób. Reszta bezdomnych pewnie siedziała tam, gdzie zazwyczaj się ich widuje: w parkach na Hammersmith czy Shepherd’s Bush. Kiedy tylko robi się ciepło, widać tam ich tysiące, jak popijają sobie piwko. Nie mam pojęcia, jak do nich dotrzeć! – wzdycha zrezygnowana.

Nie chce powiedzieć wprost, że ci wszyscy koczujący na ławeczkach na Hammersmith świadomie wybrali swoją bezdomność, ale zgadza się, że nie robią nic albo bardzo mało, by ten stan zmienić. Jak powiedziała Anna Majcherek z ośrodka dla bezdomnych Broadway Center: „Ciężko jest pomóc komuś, jeżeli on tego nie chce”.