Dobra rada: uważnie dobieraj współlokatorów. Bydło za ścianą to kłopot, przed którym nie ma dokąd uciec.

Karol (30 l.) zamieszkał ze swoim najlepszym przyjacielem. Stwierdził, że to dobry pomysł skoro znają się już cztery lata i dobrze się rozumieją. Jednak teraz wyznaje zasadę „nigdy nie dziel mieszkania z przyjacielem, jeśli chcesz utrzymać przyjaźń”.
- Był strasznym flejtuchem. Potrafił zostawić na stole brudne naczynia z mięsem na kilka tygodni - opowiada. Najpierw Karol odmówił sprzątania po koledze, gdy jednak zaczęło w domu śmierdzieć stęchlizną, nie mógł wytrzymać i zaczął po nim zmywać. - Było mi wstyd, gdy przychodzili do mnie goście. Zostawiałem mu karteczki z przypomnieniem o sprzątaniu po sobie. Potem wysyłałem smsy. Po kilku takich wiadomościach kolega celowo zmienił numer, a karteczki przynosił mi do pokoju i rzucał mi nimi bezczelnie w twarz - opowiada chłopak. Co więcej, przez ich mieszkanie przewinęło się kilka dziewczyn, które zamieszkiwały na kilka miesięcy z przyjacielem, ale nikt nie chciał płacić czynszu ani dodatkowych rachunków. - Razem podpisaliśmy kontrakt, ale to z mojego konta pobierane były co miesiąc pieniądze. Ufałem mu, a on spóźniał się z opłatami albo nie płacił wcale. Do tej pory mam przez niego problemy z założeniem nowego konta bakowego - wyjaśnia Karol.

Zastraszani zdechłymi myszami

Iza (26 l.) i Jacek (28 l.) także mają niemiłe wspomnienia z pierwszego mieszkania w Londynie. - Zasady w domu były jasne, każdy miał sprzątać, musieliśmy się też dzielić urządzeniami kuchennymi. Normalka. Nam przypadło dzielić się szafką i lodówką z parą z Algierii - opowiada Iza. Już po dwóch miesiącach atmosferę w domu można było ciąć nożem. - Co dzień o świcie budziła mnie głośna arabska muzyka. Nie mogłam się doprosić, by ją ściszono - żali się Iza. Kilka razy zatrzaśnięto jej przed nosem drzwi, gdy próbowała porozmawiać na ten temat z lokatorami.