Z Dominikiem spotykam się w jego penthousie w londyńskiej dzielnicy Paddington. - Mmm, musisz za to sporo bulić – z zainteresowaniem rozglądam się po wnętrzu. - Sporo to pojęcie względne – uśmiecha się do mnie tajemniczo.

- Lokal musi być gdzieś w centrum, inaczej klientom nie będzie się chciało dojeżdżać – dopowiada. Ma 23 lata, głęboko brązowe szczenięce spojrzenie i sylwetkę nastoletniego sztangisty. Do tego ciemny kolor włosów.
- Wszyscy myślą, że jestem Włochem, albo Hiszpanem – podkreśla. Tak naprawdę jednak urodził się w Sosnowcu, ale nie czuje się Polakiem.
- Mam niemiecki paszport - chwali się. - Pół swojego życia spędziłem u rodziny pod Bremą – zaznacza. Usadawia się w fotelu naprzeciwko lustra. Bez przerwy przegląda się w nim, gładzi się po mięśniach i poprawia fryzurę.
- Nie za szczególnie dzisiaj wyglądam. Miałem wczoraj ciężką noc – mruga do mnie okiem. Oczywiście do żadnych gejowskich klubów nie chodzi.
- Nie lubię tej bandy przegiętych ciot – wydyma usta z dezaprobatą. Poza tym, po co spotykać swoich klientów, kiedy ma się wychodne. Narkotyków też nie bierze. Bo są niezdrowe. No, przynajmniej stara się nie brać. Czasami jednak da się skusić.
- Ale tylko kokainę. Wszystko inne to shit – prycha z pogardą. Z rzeczy nielegalnych wstrzykuje sobie jeszcze hormon wzrostu. Mówiąc wprost sterydy - żeby wspomagały jego ciężkie poty na siłowni i pomagały pozbyć się zbędnego tłuszczu. – Staram się z tym nie przesadzać –deklaruje.

Na wygnaniu

W życiu szuka prawdziwej miłości.
- Chciałbym znaleźć kogoś takiego, kto by o mnie dbał, kto by mnie przytulił i powiedział, że jestem fantastycznym chłopakiem – wyznaje. Jakby dla zilustrowania swoich marzeń przyciska do piersi swojego ukochanego błękitnego pluszowego misia z inskrypcją „I love you”. Kogoś takiego kiedyś spotkał. Pracowali w jednym barze. On był z Brazylii i był bardzo słodki.