Prowadząc skrzydła konstrukcyjnie zbliżone do paralotni, zjeżdża się z wielkiej góry nie omijając uskoków. Każda tego typu przeszkoda jest szansą na wybicie się, czyli wzbicie w powietrze. Prawdziwy odlot!

Prawie jak na lotni

Skrzydła wykorzystywane w speedridingu są znacznie mniejsze niż w typowych paralotniach. Pozwalają narciarzowi unieść się w powietrze tylko na chwilę. W przeciwnym razie sport ten mógłby okazać się "przesadnie ekstremalny" i stwarzałby niebezpieczeństwo zamienienia narciarza w Ikara.
W miejscach graniczących z niewielkimi uskokami terenu, krótki lot tuż nad ziemią nie jest problemem. Okazuje się, że Bieszczady świetnie się do tego nadają, choćby ze względu na sprzyjające warunki wiatrowe. Zapewne, dlatego pierwsza szkoła ucząca tej niecodziennej dyscypliny założona została właśnie tam - w słynącej z górskiego szybownictwa miejscowości Bezmiechowa. Szkoła ta nosi nazwę "Prowing".

Nie trudna sztuka

Jej instruktorzy to piloci z kilkunastoletnim doświadczeniem zarówno narciarskim, jak i paralotniowym, którzy zdobywali swoje szlify na całym świecie. Nauka speedridingu w łatwym terenie szkoleniowym nie zajmuje ponoć wiele czasu - podstawy ma się już po paru godzinach. Decydujące są umiejętności narciarza, który musi osiągnąć podczas zjazdu odpowiednia prędkość. W dużych górach, takich jak Alpy dyscyplina ta staje się formą bardzo ekstremalną i dostępną tylko dla doświadczonych zawodników. W takich miejscach jak Bieszczady speedriding jest bezpieczną zabawą, dostarczającą wielu wrażeń. Podobno widok latających narciarzy na stałe wkomponował się już w zimowy krajobraz tamtejszych gór, stając się obok paralotni i szybowców, kolejną atrakcją turystyczną.