Niestety, na nic się zdały moje wysiłki, żeby nadmiar wysublimowanych ludzkich uczuć przelać na psinkę. "Suczki tylko z pieskami!" - orzekła ostatnio swatka. Będę więc musiał poszukać ludzkich uczuć i odruchów gdzie indziej.

U ludzi? "Sympatyczna i subtelna blondynka rozpali w Tobie iskierkę". No i zaiskrzyło! Dzwonię.

- Słucham - głos dziewczyny niemal zagłuszany jest silnym szumem ruchliwej ulicy w tle. Spodziewałbym się raczej romantycznego trzaskania domowego kominka, ale...
- Ja w sprawie iskierki - informuję.
- Czego?! - drze się dziewczyna. Coś nie brzmi subtelnie. Ale nie poddaję się. W końcu jest na ulicy. Nie każda dziewczyna na ulicy to zaraz ulicznica.

- Tej, co ogłaszasz, że możesz we mnie rozpalić - wyjaśniam, bo najwyraźniej iskierka jeszcze nie zajarzyła.
- Spoko. To kiedy chcesz się spotkać i gdzie? - hmm, chyba coś zaiskrzyło. Czy to mój męski, kojący głos tak na nią podziałał?

- Czy mogę się najpierw dowiedzieć, w jaki sposób ją we mnie rozpalisz? - próbuję seksownie zagadać.
- No normalnie, a jak byś chciał? Oral czterdzieści, a full za siedemdziesiąt. Jak z dojazdem do ciebie, to dodatkowo dwadzieścia - wylicza "sympatyczna i subtelna blondynka".
- Tylko że mnie nie tak łatwo rozpalić. Moje drewienko jest trochę... zmurszałe - wyjawiam z zawstydzeniem.

- Co ty pierdolisz? - dostaję jak obuchem w łeb. Rzeczywiście pokazały mi się iskierki.
- Chcę się dowiedzieć, jak byś się do tego zabrała - uspokajam ją.
- To nie jest sekstelefon, żeby opowiadać. Zadzwoń sobie na Bermudy, jak chcesz powalić, albo umawiaj się jakoś konkretnie - przywołuje mnie do porządku moja mentorka. Widać wstępna gra wyobraźni dla niej nie istnieje.

- Myślałem, że rozpalisz we mnie iskierkę nadziei - oświadczam zawiedziony.
- Że co? - rozmówczyni jest najwyraźniej poirytowana.
- Iskierkę nadziei, że są jeszcze dziewczyny romantyczne, delikatne i z uczuciami - deklamuję z natchnieniem i odzyskuję pewność siebie.

Ups, rozłączyła się. No proszę, miała rozpalać, a sama się zgasiła?